بافت مهرپادین به‌عنوان تنها مجموعه ثبت‌شده در مهریز است که طرح مرمتی آن بیش از دو سال به طول انجامید. این مجموعه تاریخی که بخش مهمی از بافت تاریخی مهریز را تشکیل می‌دهد مورد مرمت و حفاظت قرار گرفت.

به‌گزارش مرکز روابط‌عمومی و اطلاع‌رسانی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، علی اصغر صمدیانی مدیر پایگاه تاریخی بافت تاریخی مهریز گفت: «هم اکنون بدنه‌سازی و کف سازی مسیر گردشگری مهرپادین براساس سیاست های راهبردی حفاظت از شهر تاریخی مهریز انجام شده است.»

او افزود: «در طرح تفصیلی ویژه بافت تاریخی شهر مهریز با تاکید ضوابط حفاظت و کنترل توسعه سعی شده است مولفه‌های هویتی میراث فرهنگی و طبیعی مهریز شناسایی و برای حفاظت از آن ها طرح و برنامه ای راهبردی تدوین شود.»

او گفت: «بافت مهرپادین تنها مجموعه ثبتی در مهریز است که براساس طرح مصوب میراث فرهنگی و با اعتبار ملی پایگاه پژوهشی بافت تاریخی مهریز به مدت دو سال مورد مرمت و حفاظت قرار گرفت. »

به گفته صمدیانی، بدنه‌سازی و کف‌سازی مسیر گردشگری مجموعه مهرپادین درحالی انجام شد که این مسیر دارای امامزاده، مسجد، حسینیه، آب انبار و حمام تاریخی است.

مدیر پایگاه بافت تاریخی مهریز خاطر نشان کرد: «مجموعه تاریخی مهرپادین یک بخش مهمی از بافت تاریخی مهریز است به طوری که مسجد این مجموعه متعلق به قرن هشتم و قدمت مابقی آثار به دوره قاجار برمی‌گردد. »

شکل‌گیری و بنای ساخت شهر مهریز را به مهرنگار دختر انوشیروان ساسانی منسوب می دانند و در روزگاران پیشین «مهرگرد» و سپس «مهریجرد» نامیده می شده است.

بنابر روایت‌ها شهر امروزی مهریز از ادغام و به هم پیوستن سکونت گاه هایی به نام های مهرپادین، مزویرآباد، بغدادآباد، استهریج و منگ آباد به وجود آمده است. این شهر را می توان توده ای از باغ های بسیار زیبا، زمین های مزروعی وسیع با گونه معماری و ساخت متفاوت توصیف کرد که این شکل قرارگیری، گونه های متفاوت خانه، باغ و خانه‌باغ و در سطح کلان الگوی باغشهر تاریخی ویژه حاشیه کویر را به وجود آورده است.